Communism has already won. And that's only the first step.

    Can you imagine a world where, no matter how hard you work, you can never get ahead or make more money than someone who sits at home, doing drugs all day? A world where all the streets of our major cities will be full of rubbish and no one will ever collect it? A world where you have to share a house with other people you don't know? A world where literally anyone can steal from you or your loved ones at any given moment, at any time, or worse, and there'll be no authorities to stop them? Well, what if I told you that such a world is only a few years away? And that that world is only the first step of a much, much worse scenario? Would you believe it? You should. Because it's coming!

  In the United States, the Democratic Socialists, a group of young people within the wider Democratic Party of America, have recently been gaining traction. Their dangerous ideologies have been a major talking point on social media. However, they should be treated as a much greater threat. Some of their plans include abolishing the position of the President of the United States and the Senate, as well as any form of private property. They want the so-called "people's government" to control who owns what, so that there are no private corporations and no single person can get ahead of anyone else. 

   We've already started seeing these "revolutionary" policies in action. Since he was elected, Democratic Socialist Mayor of New York, Zoran Mamdani, has frozen rent increases for all tenants in the area. That decision has created an insufferable situation for landlords, who can no longer afford to make revisions to their own buildings, and have been forced to let them fall into decay. But that's not all that's happening. The Ugandan-born Mamdani, the first-ever Muslim Mayor of the Big Apple, has also provided free access to public transport for all New Yorkers. Of course, that might seem like a great decision on paper, but when the time comes to update the state's rail network, there won't be a penny in sight.

   And you might think that Mamdani is an isolated case, but as the recent primaries in New York City have revealed, that's just not the case. People who share similar ideologies are coming out of the woodwork all the time. People such as Avila Chevalier, who has called the United States "a fucking disgrace" on social media, going as far as to call for the abolition of all prisons and borders across the country. Or Aber Kawas, a state senate candidate, who said the United States was responsible for the terrorist attacks on 9/11/2001. They were both elected. And this massive wave of radicalization is not just happening in the United States; it's already quite vibrant and ready to take over all across the world.

   Young Socialists groups are popping up at every educational institution. Every university holds seminars about "the harms of capitalism" and "the distribution of wealth". Young people gather practically every weekend to protest against the Palestinian genocide or for the fall of the Israeli regime. All these things are connected.

   But how did we get here? What happened to create this massive uprising of young socialists that are threatening to take over the world?

The rise of feminism

   It was all part of a well-thought-out plan that had to be executed to perfection. With the rise of social media and the impact of COVID on younger generations, global organizations worldwide realized they could use major publications to influence the way people think and behave in Western countries. Their first aim was to break up the traditional Western family.

   And what better way to do this than to enhance a woman's sense of worth? Hundreds of women's magazines and websites began showing up, alongside articles in well-established publications about women's rights in the workplace, about equality, about sexual discrimination, the gender pay gap, sexual assault, etc. There were calls for governments to do more to ensure women had an equal place alongside men in the workforce, and to establish rights that would protect them against anything that could be considered an attack.

   Of course, Western governments were more than happy to oblige, patting themselves on the back about how "progressive" they were being, about how "it's their duty to ensure women have every right that men do", about how "women need to be supported so they can show their full potential" and about how "previous generations fell short on this very important duty".

   It all played out nicely. Women took most places that men used to hold (except for those of CEOs; they still mostly belong to men). But, rather than creating balance, that brought competition. Women quickly realized they no longer needed men, since they had now become their own providers. Meanwhile, the media continued its well-coordinated attack on the traditional family by piling up report after report on sexual assault, women's newfound sexual freedom, and men's attempt to shame them for it.

   With social media constantly bombarding members of both genders with "statistics" about how "having a relationship will most likely kill you or, at the least, leave you scarred for life", combined with the fact that now everyone had to work inhumane hours to afford the skyrocketing cost of living, and the appearance of dating apps that made sex easily accessible, the plan had been carried out to perfection. Women were no longer willing to "compromise" for a lesser partner, while the majority of men found themselves ruled out of the dating market because they could no longer keep up. 

   This in turn led to a significant drop in birth rates across all nations in the Western world, and created fertile ground for governments to claim that they "needed to inject more manpower into the workforce". Which leads us to the second part of this ingenious plan.

The rise of migration

   The second part of this plan was to allow people from poorer nations to infiltrate the West by the millions and to silence any form of dissent. Initially, citizens of those countries that were being flooded with migrants chose to be sympathetic towards the migrants, who were usually labelled as war refugees or asylum seekers by the media. In most cases, they were.

   Anyone who dared to oppose this situation was dismissed as a bigot or a racist, although that accusation carried little weight at first. Most of these refugees came from war-torn countries such as Afghanistan, Syria, Iraq, Lebanon, Iran, Palestine, etc. Then there were Africans from Somalia, Nigeria, Egypt, etc. It was described as a new wave of migration that would change the Western world once again, much like the Eastern Europeans did during World War II.

  But then more of them kept coming. And more. And from countries that faced no issues with war, such as India. And they spread across all of the Western world. From Greece to Norway and from Australia to the United States. In the millions, using every available method, legal or illegal. And, as if that wasn't bad enough, local citizens were finding that these people weren't assimilating in their new environments. Almost every country that saw a major increase in its Middle Eastern or African population within the last 20 years also noticed a significant rise in criminal -or even terrorist- activity. 

   But it was already too late. The plan had succeeded. The governments labelled migrants as "invaluable", as "essential", as a "crucial part of their nation's social fabric". They used every tool in their arsenal to establish entry routes for immigrants and to ensure they would have their own little place in every Western society. It has even been revealed that agents from the United Nations have been assisting immigrants from African and Middle Eastern countries in entering Europe illegally.

   At the same time, governments have been hard at work to silence all forms of opposition. Labelling people who call for a cut to migration or who attempt to expose migrant criminal activity as "right-wing extremists" or "Neo-Nazis", coming up with new laws against "hate speech" and "social cohesion", local citizens are now being imprisoned for social media posts that could "make a migrant feel uncomfortable". Meanwhile, the migrants themselves are free to loot, rape, kill, insult, etc.

   Police Forces all across the West have purposely been weakened and given special orders to prioritize those from migrant communities ahead of their own citizens. Even a suspicion of a racist attack against a migrant could see you fined, jailed, and publicly shamed.

   And that's part two of the plan.

Gender Mutilation

   Another significant issue these last twenty-or-so years has been the rise of gender ideology. During the late 90s, gay people demanded they had the right to be officially recognized by others and not lynched in the street. They were forced to suppress their own identities to avoid public humiliation rituals by those who didn't understand them.

   And so, bit-by-bit, the gay and lesbian community found its place in society. I'll admit, I don't know much about their struggles, so you might want to read up on that to further educate yourself. But by the early 2000s, they were considered a regular part of society.

   Along with them, however, came another, underlying part of society's underbelly: people with mental psychosis who thought they were born in the wrong bodies. These people were commonly known as trans (from the term "transvestite").

   Initially, society treated them as nothing more than what they are: people with mental health issues. But with the rise of feminism and the increase of women in positions of power, it was decided that we needed to treat them with more respect. And so, in time, the trans community gained its own rights alongside gays, lesbians, asexuals, and other people who identify as "sexually diverse". They all came together under the LGBTQIA+ acronym.

   But it was obvious that these people weren't similar to the rest of society, or even the other members of their queer communities. And soon, the first problems began to arise: trans women (men) accessing women's bathrooms, trans women (men) competing in professional women's sports (and winning rather easily), trans women (men) harassing young girls, etc.

  It wasn't long until the real women who had had enough of this situation started to take matters into their own hands. Many women requested that their spaces be free of trans women, stating the obvious: that trans women are not real women.

  But, once again, it was too late. These rights had already been enshrined; anyone who didn't agree with them was labelled a sexist, and there were even fines or heavier penalties for those who argued against nature itself. Western governments decided to play God to execute their perfectly coordinated plan. And that's part three.

Islam meets trans

   The rising number of young people from both the migrant and trans communities studying in universities and other educational institutions across the world has created an explosive mix. Powered by the ongoing war in Palestine, children with ties to the local terrorist group Hamas (who started the war) have gained sympathizers among the youth, and especially the trans community or young women (feminists). Their common ground is that "they are all being oppressed by the Western capitalist system, which gives rise to powerful white men, such as Donald Trump or Elon Musk, which is why the system needs to fall".

   All these things that occurred after COVID are what have given rise to this wave of young socialists around the world. And it's easy to see the pattern: use feminism to break up traditional families and reduce the birth rate the Western world, bring in millions of migrants from the Middle East and Africa to begin the replacement, create a significant rise in trans people who think they're being oppressed and put them in a common space with the members of the terrorist cells who can easily convince them that they need to "tear down the system".

   Which is how we're now on an unstoppable path towards socialism, the first step before communism. However, I did say at the start of this article that that'll only be the first step, and that things will get much worse after that.

The rise of the Islamic Regime

   Well, do you think that the young Muslims who have now cosied up to the trans community will continue to do so once they're risen to power? Do you think this unholy alliance will remain steadfast after they (inevitably) win the elections? If so, then perhaps you don't know much about the Iranian Revolution.

   Also known as the Islamic Revolution, this uprising took place between 1978 and 1979. A former philosophy professor, Ayatollah Ruhollah Khomeini, who had been exiled for speaking out against the previous regime, managed to stage a revolution. The regime, thanks to its cooperation with Western allies, such as the US and the UK, was considered to be getting too powerful and to be neglecting to keep its promises to the people. 

   Members of all social groups found refuge in Khomeini's teachings, which continued to heavily criticize the Iranian regime and its ruler, the Shah Reza Pahlavi. Khomeini preached about equality and socialism. Yet the regime didn't allow for any form of dissent, sending to prison those who voiced their criticism against their ruler.

   Eventually, in January 1978, the students of a local university began the uprising, which continued for over a year-and-a-half, causing massive casualties across the country. Eventually, the Shah was ousted, and the nation held a referendum to decide on its new leader. And here's the fun part.

   After winning the referendum, Khomeini returned to Iran as a hero. The first thing he did was to declare the nation an Islamic Republic under his rule, execute his former left-wing allies, and exclude them from all positions of power. He removed all rights for women; he enforced patrols across the streets to ensure the rule of law was upheld, and he executed all those who were found to be in violation of it. Since then, Iran has been ruled by the Ayatollah, and millions have lost their lives trying to escape the Islamic regime.

That's what's coming!

   The Muslim students who have infiltrated all Western universities, finding allies in the trans community or young feminists, or even young men who try to be "open-minded", mostly stem from Palestinian families, or abide by the same teachings as Khomeini. Palestinians elected the terrorist group Hamas as their government, and Iran has been the main financial and military provider of Hamas for decades, according to Google. This is coming out of their playbook.

   They will use the trans community, the sympathizers, the feminists, the anti-racists, the young voters, and anyone else they can to climb to power. They're already doing it. We've seen it in New York City, in Australia, the UK, and other parts of the world. And via the socialist and the Communist movement, they will eventually take full control. And then, they will come for us. The "infidels". They are all united by this "holy mission".

Indoctrinizing a whole generation into purging itself out of existence

 I am seeing so many people online blaming white people for literally all the wrongs in the world, that it’s no longer a joke. In fact, I’m starting to think it’s a plague worse than COVID! People who constantly call on their governments to “free Palestine” or to “release the Epstein files,” yet when it comes to recognising crimes taking place in their own backyard, they purposely turn a blind eye, or even welcome it. What’s going on?

Another day in the wonderful world of X (formerly Twitter), and once again, I feel like I want to pluck my own eyes out! I don’t know where to begin, or how we’ve reached this point, but it seems as though humanity has collectively chosen to go down this very dark path towards its own self-destruction, and whoever doesn’t follow that path is being called out as something that ends with an -ist.

Although I don’t think it’s correct to say that we “chose” to go down that path. It might be best to say it was laid for us, and a great big number of us thought it would be immoral not to follow it.

I think it all began with the rise of social media, which gave a voice to smaller social groups that demanded their voices be heard. And so they did.

So, through social movements like feminism, we gave more rights to women. Then, the gay pride movement came along, and they were provided a lot of the same rights we have as well. Then, the gays separated themselves into a lot of smaller groups and became what we know today as the LGBTQIA+ community. Their social movement has also earned them similar rights to the rest of society.

But here’s the catch: when society splits down to so many little pieces to make room for everyone and their own little quirks, then it’s only a matter of time for some people’s rights to begin to conflict with others. For example, now women are arguing that they no longer feel safe because trans women (who are, for all medical purposes, men) have access to their spaces, such as changing rooms. Trans men can now also compete against women in professional sports, gaining an unfair advantage. The professional female boxer Imane Khelif, who won the gold medal at the 2024 Tokyo Olympics, is a great example of this.

The open borders policy!

Through this whole process of providing equal rights to anyone who yelled loudly enough on social media platforms, many nations threw open their borders. Especially nations led by political parties whose ideologies lean more to the left (think labor or democrats). This was considered to be a good thing, and it still is, going by the mindset that all nations in the West are chronically responsible for the suffering of those in the East. This is an idea that we’ve seen more of recently, as its supporters attempt to justify the huge migration waves sweeping across nations like Canada, Germany, Sweden, or Australia.

But several issues conflict with that idea: number one, if they suffered so much because of Western colonisation, then why are there still nations in the East that have managed to flourish, such as Egypt, Qatar, China, or the UAE? Secondly, if these migrants want to better their lives by moving to a country that gives them a chance to do so, then why is it that wherever they go, they try to turn it into the place they came from? The same traditions, values, and habits that destroyed their own homelands come with them as they migrate en masse, resulting in higher crime rates for the nations that choose to accommodate them. I was visiting Barcelona last year, and the high volume of migrants made it feel like such an unsafe area, especially at night.

The thing is, most of the civilised world was created and developed by white and Asian people. Recently, countries like the UAE and Qatar have made great strides in a short amount of time, and that is to be applauded. But the greatest nations like the USA, the UK, China, Japan, Canada, Australia, and of course all the different European nations with their diverse cultures, have all been developed by these two races.

Spreading a harmful way of life across the world

And now, for some reason, through the crazy ideologies that have been rising recently, we’re just meant to give them up without even fighting for them to those who want to come in and take them over, and turn them into the horrid places they came from! In which the law of the jungle applies. If I’m stronger than you, then I can enforce my will on you. What fresh hell is this?

And if we choose not to do this, we’re the oppressors! Are you serious? What amount of brainwashing makes a person believe this is right? Is that the right thing to do to allow brutal criminals to move into our countries and to bring all of their friends along with them for the ride? And to give them jobs and houses, while other people who’ve been living in those countries for years struggle to make ends meet?

But the thing is, you don’t get a choice. Because, for some reason, in most advanced countries all around the world, people are massively supporting this new “open border” policy, even if it’s people who will suffer from it, even if it’s people who may get hurt from it, even if it’s people who may end up dead because of it. Such as the feminist and LGBTQIA+ groups we mentioned earlier.

The harmful ideologies of the left

Because they see the support of migrants towards Western countries as an act of rebellion and “revenge” against their corrupt governments. These people, many of whom have mental health issues, want to see society as we know it disappear and destroy itself, and this is the best way they know how to achieve it. So, when they see higher crime rates, or more unemployment for local (white) people, or higher inflation, or people unable to afford groceries, they celebrate, because it’s one step closer to their goal.

They condemn war in the Middle East and violence against those who cannot support themselves. But only if that violence is caused by Israel or the USA. They rage about the rights and the treatment of migrants in the USA, Australia, or Europe. But conveniently forget their rage when it’s reported that those migrants are illegal, or when they casually hurt or kill people across those countries. They protest in favor of trans rights, but when “trans women” violate regular women, they can never be seen. And whenever a chance to protest appears, whether it be some new military action, a nation cutting back on migration intake, or maybe the refusal to accommodate any more of that trans nonsense, you can bet that these protestors will be there, immediately. They’ll have their placards ready; they will disrupt, they will be loud, and if you dare to oppose them with a different opinion, they will yell at you, or even attack you, because “they’re on the right side of history”, and they have every right to do so!

I cannot presume to fully comprehend how these people think, because I’m not one of them. When I was younger, I used to share some of their ideas, like how we should have equal pay for everyone, or how all people should be allowed to live wherever they want. Then I learned about terrorism, and I understood that some people don’t have the same ideas or morals as I do, or the people that I live with. And I realized I was being stupid.

But the thing is, a lot of people nowadays seem to share the ideas I did when I was a kid. And that says a lot. I think the ones running the world want us to be immature and bring about our own demise. It works out well for them.

I also think it’s funny that most people at the top, enforcing these new DEI (Diversity, Equity, and Inclusion) policies, are white men. Take a look for yourselves. Most major companies or even governments across the globe still have some white dude at the helm. We might be patting ourselves on the back, saying “the world is healing” or that “we’re moving in the right direction,” but in reality, it’s still the white dude calling the shots. So, why do they want the rest of us to follow this path towards self-destruction?

It’s definitely worth thinking about…

I’m Tired Of Being Angry

 We’re living in a society that constantly tells you that it’s incorrect to be concerned about the things that you’re worried about, and then actively punishes you if you dare to give voice to those concerns. And I’m pretty sick and tired of having a certain ideology enforced upon me, while others do whatever they can to ensure I will never be able to do a thing about it.

In the media, just these last couple of days, we’ve had several issues that, depending on what side of the political battlefield (because it is a battlefield) you stand on, have caused polarizing opinions. It feels like this is becoming a daily occurrence…

Chief among them was the assassination attempt (yes, another one!) against US President Donald Trump during a gala event at the White House. According to reports from US authorities, the assailant, who was eventually detained, was heavily armed and even injured an officer in his attempt to escape. This guy was a teacher and a video game developer. He was just a normal person. But he wanted to kill. I’m not referring to Trump here. Take a second to process this; he was prepared to commit murder.

This has happened way too many times in the past (Trump alone has now had four assassination attempts made against him), and yes, it will certainly happen again. How can I say that with such certainty, you might ask? Because you can see the rhetoric from people who are opposed to Donald Trump and his policies. They are literally sad that the assassination failed. They are calling for the next one. The Democratic Party is actively recruiting those who call for the murder of each member of the Republicans.

A great example of this is Hasan Piker, a Turkish migrant who had his life made in the US, and instead of being grateful for the opportunity, he used his rising popularity on the streaming platform Twitch to disguise his hateful messaging as “consideration” for those being underrepresented by the Trump administration. During his livestreams, he has repeatedly called for the assassination of all Republican Party members and US elected officials. Why? Because he doesn’t like them. He also called 9/11 a consequence of the actions taken by white people. “They had it comin’!”

And this is who the left side of politics is choosing to side with! Why? Because he says things like “being trans isn’t a mental illness; being transphobic is a mental illness”. So, I’m guessing he and his followers think they should just kill whoever thinks trans people suffer from a mental illness, right? Also, I wonder how trans people are treated in Hasan’s home nation…

The right listens to the left while the left kills the right

And that’s another thing! People like Hasan are free to talk and spew their hateful rhetoric, but the minute someone from the other side tries to open their mouth, they are immediately silenced. Here’s another great example that happened recently. During this year’s memorial events in both Sydney and Melbourne for the ANZAC soldiers who fought in WWII, two members of the Indigenous community were called up on stage to give out a “Welcome to Country”. This is a relatively recent thing that the Australian government has enforced on its people without asking them. It dictates that before any major event, a member of the Indigenous community will be given a moment to welcome the spectators and the organizers to the land of his/her ancestors.

But at this year’s events, the Australian people decided that they had had enough of the nonsense. No one is going to “welcome” them to the nation where they and their own kids were born. So when the casually-dressed Indigenous hippy rocked up on the stage (as they usually do, showing no respect and their complete contempt for both the events and the organizers), the audiences in both Sydney and Melbourne booed. They silenced them with their own voices. They let them know that they were the ones not welcome at an event commemorating the White Australians who gave their life for the land, so the Indigenies can walk around and claim all the benefits.

However, the people who dared to express their opposition to this fake “welcome to country” process were immediately silenced. Under orders from the local government, the police hunted them down and arrested them. They even went as far as to detain others on the grounds of “causing potential disruptions”, simply based on the fact that they were part of a (so-called) far-right extremist group.

Playing the “far-right extremist” card

That’s the thing. You can’t disagree anymore! You don’t want to be welcomed into your own country? Far-right extremist! You don’t want poor and potentially dangerous immigrants coming into your country by the thousands, every single day? Far-right extremist! You want people in the public sector, such as doctors or police officers, who can speak proper English, and for whom you don’t need to “speak slower”? Far-right extremist! You want to feel safe in your own community? Far-right extremist! You want your country to maintain a neutral stance on the affairs of other nations out of fear that it might become a target for terrorist organizations? Far-right extremist! You want your universities to educate your own country’s kids and not just flush through those with bigger pockets? Far-right extremist! You want everyone to be able to afford their own house, have their own job, and have access to public healthcare and disability services that operate properly and don’t siphon the taxpayers’ money to scammers? Surprisingly, you’re a far-right extremist!

And this neo-Nazi coat of paint is not just highly offensive (to the point of being defamatory, so it should carry serious legal consequences); it also has other implications.

For example, if you make certain posts on social media in which you show your disagreement with your government’s obsession with the open borders policy (or anything else that goes against the Diversity, Equity, and Inclusion ideology), then you can quickly find yourself in the unemployment bin. I was kicked out of my last job because one of my colleagues found some of my previous blog posts on Medium, which led the organization that I worked for to hire a company and do a deep dive into all my social media accounts. I was confounded when they called me into a meeting, showing me mistranslated posts I had made over a decade ago. One of them was made after the terrorist attack in Madrid back in 2004 (which killed almost 200 people), in which I was calling for the removal of all Muslims from Europe. I stand by that opinion to this day!

But my then-company labelled me a “far-right extremist,” and, eventually, I was left without work. Because they didn’t want to associate themselves with me. Other colleagues were free to make their posts about “what a wonderful thing inclusion is” or “how much migrants have enriched the cultural heritage of Australia”. But me? I was fired.

When they openly want to destroy logic

Meanwhile, in the US, where the so-called “far-right extremism” is the party in power, people are still free to express whatever opinion they see fit. And there are no repercussions. If anything, they get rewarded for it! How is it fair for Hasan Piker to be able to go on air and say, “kill all Republicans!” and he gets a job at The New York Times, but when I express my concerns about the types of migrants coming into my country, I get fired?

See, that’s why, despite all their talk about “inclusion”, “diversity”, “solidarity”, “freedom”, etc, I will never believe anyone on the left side of the political spectrum. Because, despite our political differences, we give them a platform to voice their opinion. They label us. They belittle us. They want to silence us. They want to kill us. To murder us. To stop us. Because they see us as an existential threat. Because they don’t even feel comfortable enough to have a conversation with us. Because the left has gone to such extremes that they know their castle of sand will crumble under the weight of logic that we bring to the table.

You want open borders? And how will the housing system keep up if they mainly go one way? Do you support Palestine? But Palestinians (Hamas) want to kill you. You’re a man who wants access to women’s spaces because you believe you’re a woman? Have you stopped to think how they feel when they see you there? You’re a member of the LGBTQIAOMFGWTF+ group, and you support organizations like Hamas and Hezbollah? You know that your very existence is considered sacrilege to them, right? If they could take the lot of you and behead you all, they would! You want equal rights for women? Great! Go and stop the religiously obsessed criminals in Iran along with the rest of the heroes!

See, all their arguments crumble if you insert just ten percent of logic into them. Which is why, whenever you try to have a conversation with a far-left extremist, they’ll immediately play the racist or neo-Nazi card, because they think they can shut you down. And honestly, it works! At least here in Australia, or in other regions like Europe or Canada.

We’re not Trump-groupies, and we’re not racists!

Meanwhile, our economies are going down the drain, our own people are becoming minorities since we can no longer afford to have children and our women don’t want to (thanks feminism!), our houses are running out because we’re drowning with (illegal) immigrants, and we can’t even recognize our own cities anymore because they’ve been flooded with people from Asia and the Middle East!

The ignorance of the left is mind-numbingly stupid, because the rapid increase in the number of so-called “far-right extremists”, “racists”, or “neo-Nazis” (whatever our wonderful government wants to call us) isn’t due to the rise of Donald Trump’s popularity or the increase in racism. It’s a preservation mechanism to save our own lands from being taken over, and it’s a response to voicing our concerns to our elected officials and being rejected and shamed.

There’s a concentrated effort to shut down anyone who shows their discontent with Western nations being flooded with immigrants from China, Africa, and the Middle East. We’re being pushed out of the system, in our own countries, by our own elected officials, as they make way for their new citizens. I don’t know why they’ve chosen to destroy our lands and to turn every Western country into an exact copy of the dirty alleys of Islamabad. All I know is that I’m sick and tired of being called a “racist” for wanting to preserve my own country. Enough is enough!

So Now This Is An Issue…

 For years, straight men called out those who dressed as women or those who attempted sex change operations as being just plain odd. Not only did no one listen, but society also attempted to silence those voices in an effort to achieve that highly desired social equality. However, now women are beginning to notice the snake in the grass.

Both men and women have always been curious about one another. This curiosity has existed throughout the ages, but with the rise of technology and modern medicine, once untold thoughts can now see the light of day and become reality. So now, a man can be fully transitioned into a woman and vice versa. Or, well, almost…

Although the first successful sex change operation took place in the early 1900s (1931), it wasn’t until the middle of the previous century that these types of procedures became more common (not to mention affordable). But one could argue that the medical aspects of such a process were far less complicated than the social stigma that came with the decision.

An uphill struggle

For people who claimed they didn’t feel comfortable in their own bodies, it has always been an uphill battle to convince all those around them, not that they should be allowed to transition, but that they should be allowed to exist. For all those who attempted a sex change operation, it essentially meant they were forced to cut all their previous ties to society. No one was going to accept this decision.

It was deemed unnatural. Weird. Strange. People who transitioned, or even those who remained in their gender but acted in a manner that didn’t fit the gender norms (dressing or behaving like a man when you’re a woman and vice versa) were actively ridiculed and shamed in public. It was okay to do so because there were no prohibitions from doing so, and anyone straying from the role that society had set for them was considered an oddball.

The advocacy of women

But as the years went on, society changed, and women gained a stronger voice in communities. They advocated for those who came from diverse environments, such as gays, migrants, or even disabled people. They called for equality across all social layers. Men argued… well, they didn’t argue for anything. Men stepped aside because they simp. Men simped, and women got their way. Or so it appeared.

In some Western countries, there were stronger advocacy laws to protect those who couldn’t protect themselves against powerful employers who had all the power on their side, or to provide for those less fortunate, such as people with disabilities, and those were good things! But, as is often the case, people saw that they were finally being heard, and they kept calling out for even more advocacy against fringe groups. Where you had laws that covered all migrants or all religions, now you needed laws that covered migrants from each region or each nation separately, or each religion, and so on.

Naturally, of course, people who had undergone sex change operations, more commonly known as “trans”, also called out for more advocacy. They hid themselves under the LGBTQIA+ group, which covers ordinary people with diverse sexual orientations, and called for the same protections. So, women in positions of power decided to step in.

The first major step was to provide those of the same sex the right to marriage. A huge victory for that group. But that was only the beginning. Trans people were given the right to employment, the right to play sports (professionally), the right to create and run businesses, the right to hold positions of power, and even the right to have children. They could also choose which bathroom they wanted to use, depending on the gender they had chosen for themselves.

The sexual discrimination code

Within these new laws, which were mainly provided to them by women in power, were also the new sexual discrimination codes. The code strictly pointed out that no single person was allowed to discriminate against members of the trans community any longer, lest they face the iron hammer of justice. Essentially, the trans community had succeeded in solidifying its position in society. This meant that a person could claim to be any gender they wanted, and everyone else would be forced to agree with them or face serious repercussions.

In their own, unhindered way, men tried to push this idea away. They continuously called out the members of the trans community for what they saw them as. Strange. Odd. Obsessed with sexuality. Unfit for society.

But as women rose to power, they chose to open the path to everyone, including the members of the trans community, as a means to show their dominance over men. Women are more understanding. Women are more accepting. A society led by women will be more accepting.

The snake in the grass

Well, now it seems all that is coming around to bite them in the rear. As is often the case in these types of situations, the members of the trans community took a mile for the inch they were given. Transitioned women (men) have literally invaded all female areas, including but not limited to restrooms, workplaces, smartphone applications, athletic competitions, etc. And women tried to pretend they were all understanding and accepting at first. But now they’ve gone to war with the same beast they let into their garden.

Trans people have no filter. They’ll barge in wherever they want, especially now that they have the law on their side. There have been statements about trans women masturbating in the changing rooms of 14-year-old girls at a public school. Even trans teachers are trying to convince kids to start taking puberty blockers so they can have the option of switching genders, as a recruitment method.

So now, women are calling for courts to change the laws back and officially recognise that trans women are men and to block them from their spaces. Do you see the hypocrisy in that? You want to block the same people that you let in because you don’t like what they’re doing. And, interestingly, they’re only calling for trans WOMEN, not trans MEN. A woman transitioning into a man is perfectly fine, I suppose, then, innit?

Men should not be fighting this war

Women are actively calling for the support of men in their struggle. And, once again, the simps are there, taking on a challenge that isn’t even theirs. Why should I care if the women’s toilets are full of cross-dressing men? You wanted it that way, and you literally took my right away to complain about it! No self-respecting male supported the changes in the sexual discrimination code. I personally had female friends calling me out a few years back because I said I felt uncomfortable around drag queens! Now you want us to fight for you? You can fuck all the way off!

Women dug this hole. They can dig themselves right out of it. And they can let us know about the verdict. We’ll be sitting in the background, minding our own business. Women have done everything they can to become the dominant species in this gender war. Now they want us to clean up their mess. And it sucks to see people like Donald Trump having to do it when there’s so much other stuff going on right now. But if we let this continue unhinged, there won’t be a single white child who won’t be confused about their sexuality. Which is why something had to be done.

Ολυμπιακός: Γιατί ο Μεντιλίμπαρ δικαιούται να ζητάει παίκτες

    Πριν μερικούς μήνες από αυτό εδώ το μπλογκ, έγραφα για την κατάσταση στην ομάδα ποδοσφαίρου του Ολυμπιακού. Μια κατάσταση η οποία έφτασε στο ναδίρ της την μετεγγραφική περίοδο του Ιανουαρίου, κατά τη διάρκεια της οποίας η στάση της διοίκησης δίχασε τους οπαδούς της ομάδας και που αντί να λύσει τα χέρια του προπονητή Χοσέ Λουίς Μεντλίμπαρ, τον δυσκόλεψε ακόμη περισσότερο!

   Από την ημέρα που γράφτηκαν εκείνες οι γραμμές, ο Μεντιλίμπαρ και οι ποδοσφαιριστές του κατάφεραν αυτό που έμοιαζε ακατόρθωτο, δηλαδή να προκριθούν στην φάση των νοκ-άουτ αγώνων του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ. Με τρεις σερί νίκες απέναντι σε Καϊράτ, Μπάγερ Λεβερκούζεν και Άγιαξ, πήραν την 18η θέση της τελικής βαθμολογίας και έγιναν έτσι η πρώτη ελληνική ομάδα που προκρίνεται στα νοκ-αουτ παιχνίδια της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης (από την εποχή που εφαρμόστηκε ο νέος τρόπος διεξαγωγής του Τσάμπιονς Λιγκ πρόπερσι). Εκεί τους περιμένει η Λεβερκούζεν, σε δύο αγώνες που θα κρίνουν την πρόκριση στους "16".

   Με τις νίκες του αυτές, ο Ολυμπιακός είχε πολλαπλά κέρδη. Φυσικά, την πρόκριση στην επόμενη φάση του Τσάμπιονς Λιγκ, μην τα ξαναλέμε. Δεύτερον, εξασφάλισε την απευθείας πρόκρισή του στην φάση ομίλου (Group Phase) του Τσάμπιονς Λιγκ και της επόμενης χρονιάς, αρκεί φυσικά να κατακτήσει το ελληνικό πρωτάθλημα. Τρίτον, πρόσθεσε σημαντικούς πόντους στην ειδική βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ, κάτι που σημαίνει πως αν συνεχίσει έτσι, μπορεί στο μέλλον να έχει ευνοϊκότερες κληρώσεις σε φάσεις ομίλων ή στο Γιουρόπα Λιγκ κλπ. Ο Ολυμπιακός κοντεύει να φτάσει τις πρώτες 30 ομάδες της κατάταξης της ΟΥΕΦΑ, δηλαδή ευρωπαϊκά υπερμεγέθη τα οποία διαφημίζονται σε όλο τον πλανήτη. Ομάδες όπως η Λάτσιο, ο Άγιαξ, η Μονακό και η Νιουκάστλ βρίσκονται κάτω από τους Πειραιώτες στην βαθμολογία αυτή.

   Αυτό είναι κάτι το οποίο ο Μεντιλίμπαρ και οι παίκτες του το κέρδισαν με την αξία τους. Ειδικά από την ημέρα που ο Ισπανός εκλέκτορας ήρθε στον Ολυμπιακό, τα πράγματα άλλαξαν, η ομάδα απέκτησε ευρωπαϊκή αύρα και συνέβησαν πράγματα που ούτε ο πιο αισιόδοξος οπαδός δεν θεωρούσε πιθανά.

   Και κατακτήθηκαν υπό αντίξοες συνθήκες, χωρίς τις απαραίτητες βοήθειες και αρκετές φορές με την διοίκηση της ομάδας να βάζει "τρικλοποδιές" στον Ισπανό προπονητή, ο οποίος ωστόσο συνεχίζει το έργο του ατάραχος. Η μετεγγραφική περίοδος του Ιανουαρίου αποτέλεσε ακόμη ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της αποτυχίας της διοίκησης Μαρινάκη να συνεισφέρει στο έργο Μεντιλίμπαρ και να ισχυροποιήσει το ρόστερ της ομάδας εν όψει των δύσκολων αγώνων που έρχονται σε Ελλάδα και Ευρώπη. Παρ'όλο που υπήρξαν αρκετά αποτελέσματα (1-1 με Κηφισιά, 0-0 με Άρη, 2-1 από ΠΑΟΚ, κλπ) που "φώναζαν" πως η ομάδα πονούσε σε ορισμένα σημεία και χρειαζόταν ενίσχυση.

   Στον Ολυμπιακό "μετακόμισαν" από τη Ρίο Άβε (ομάδα συμφερόντων Μαρινάκη) οι Αντρέ Λουίς και Κλέιτον Σίλβα, ενώ αποχώρησαν ως δανεικοί οι Γιάρεμπτσουκ (Λυών), Στρεφέτσα (Πάρμα) και Γκουστάβο Μάνσα (Ρίο Άβε). Το κακό όμως είναι ότι οι δύο νεοαποκτηθέντες "πιάνουν" θέσεις ξένου (μη-Ευρωπαίου) παίκτη, ενώ ο Ολυμπιακός είχε ήδη πέντε στο ρόστερ του, με αποτέλεσμα πλέον να φτάσει τους επτά. Η κάθε ομάδα επιτρέπεται να έχει μέχρι πέντε στην αποστολή της για το Ελληνικό πρωτάθλημα. Οπότε βλέπουμε πως το έργο του κ. Μεντιλίμπαρ έγινε ακόμα πιο δύσκολο, καθώς πριν από κάθε αγώνα θα πρέπει να αποφασίζει ποιους δύο παίκτες θα αφήνει εκτός αποστολής. Είναι ουσιαστικά σαν να μην έγιναν μεταγραφές.

   Ακόμα ένα σημείο τριβής για τους φίλους της ομάδας ήταν η επιλογή να μην αντικατασταθεί ο Γκουστάβο Μάνσα, αφήνοντας τον Μεντιλίμπαρ με τρεισίμισι αμυντικούς σχεδόν (Πιρόλα, Ρέτσο, Μπιανκόν), αφού δεν έχει δείξει μεγάλη εμπιστοσύνη στον νεαρό Καλογερόπουλο.

   Κι αν για κάποιους οι επιλογές της διοίκησης προκαλούν έκπληξη, αρκετοί είναι αυτοί που όχι μόνο δεν παραξενεύτηκαν, αλλά το είχαν και... δεδομένο πως η ομάδα ΔΕΝ θα είχε καμία ενίσχυση από την μεταγραφική περίοδο του χειμώνα και πως ο Μεντιλίμπαρ θα έμενε ΑΒΟΗΘΗΤΟΣ απέναντι στα θηρία. Άλλωστε, έτσι τους έχει συνηθίσει η διοίκηση τα τελευταία χρόνια.

   Κι επειδή τον τελευταίο καιρό αρκετοί φίλοι του Ολυμπιακού κατηγορούν άλλους συνοπαδούς τους ως... "μεταγραφάκηδες" επειδή απαιτούν το βασικό, δηλαδή ενίσχυση της ομάδας τους, αποφάσισα να συλλέξω τα στοιχεία (γιατί κάποιος πρέπει επιτέλους να το κάνει!) και τα πεπραγμένα της διοίκησης Μαρινάκη από την εποχή που ανέλαβε την ΠΑΕ Ολυμπιακός μέχρι και τον περασμένο Γενάρη. Πάμε να δούμε με αριθμούς και δεδομένα από το έγκυρο tranfermarkt.com τι πραγματικά έχει συμβεί στο σύλλογο τα τελευταία χρόνια.

Τα πρώτα χρόνια Μαρινάκη

   Ο Βαγγέλης Μαρινάκης αναλαμβάνει το σύλλογο από τα χέρια του Σωκράτη Κόκκαλη και δείχνει εμπράκτως ότι θέλει να στηρίξει το σύλλογο, δαπανώντας 6 εκατομμύρια ευρώ για την απόκτηση του Άλμπερτ Ριέρα από την Λίβερπουλ, μεταξύ άλλων.

Σύνολο δαπανών: 13,60 εκατομμύρια

Σύνολο εσόδων: 5 εκατομμύρια

Απολογισμός: -8.60 εκατομμύρια.

Ένα χρόνο μετά, ο Μαρινάκης πουλάει τον απογοητευτικό Ριέρα στη Γαλατασαράι για 3 εκατομμύρια, διώχνει τη μισή ομάδα (Ρόμενταλ, Ουρτάδο, Ραουλ Μπράβο, Ντερμπισάιρ, Ζαϊρί, Γέστε, Λεονάρντο, κ.ά.) ως ελεύθερους, αγοράζει τα δικαιώματα του Λιουμπομίρ Φέισα για 3 εκατομμύρια από την Παρτίζαν και του Κέβιν Μιραλάς από την Σεντ Ετιέν για 2,5 εκατομμύρια και φέρνει ένα κουβά δανεικούς, μεταξύ άλλων τον Ζαν Μακούν από την Άστον Βίλα και τον Ιβάν Μαρκάνο από την Βιγιαρεάλ. 

Σύνολο δαπανών: 12,16 εκατομμύρια

Σύνολο εσόδων: 3 εκατομμύρια

Απολογισμός: -9,16 εκατομμύρια

Σεζόν 2012-13 και ο Βαγγέλης Μαρινάκης πιστώνεται την επένδυσή του στον Κέβιν Μιραλλάς με μια πώληση ύψους 7.65 εκατομμυρίων ευρώ στην Έβερτον. Επίσης αποχωρεί και ο Βασίλης Τοροσίδης για την Ρόμα έναντι 400.000 ευρώ. Ως αντικαταστάτης του Μιραλλάς έρχεται ο Πάουλο Μασάδο από την Τουλούζ με 2.70 εκατομμύρια. Επίσης αποκτώνται ο κεντρικός μέσος της Ρόμα, Λεάντρο Γκρέκο για 850 χιλιάδες, ο Ανδρέας Σάμαρης από τον Πανιώνιο για περίπου 300 χιλιάδες, και ο Κώστας Μανωλάς ως ελεύθερος από την ΑΕΚ.

Σύνολο δαπανών: 5 εκατομμύρια

Σύνολο εσόδων: 8.10 εκατομμύρια

Απολογισμός: 3.10 εκατομμύρια

Την επόμενη χρονιά, ο Ολυμπιακός φέρνει στο λιμάνι ονόματα τύπου Χαβιέρ Σαβιόλα, Τσόρι Ντομίνγκεζ, Νέλσον Βαλντέζ, Ερνάν Πέρεζ. Κι όμως... η πιο ακριβή του μεταγραφή είναι κάποιος... Μάρκο Σκέποβιτς, για τον οποίο η διοίκηση Μαρινάκη βγάζει απο το ταμείο 2,5 εκατομμύρια ευρώ. ενώ και για την απόκτηση του μέσου Σαμπού Γιαταμπαρέ δίνονται στην γαλλική Μπαστιά περίπου 2,2 εκατομμύρια. Ωστόσο, τα χρήματα αυτά δεν είναι τίποτα σε σχέση με όσα λαμβάνει ο Ολυμπιακός για τις πωλήσεις των Κώστα Μήτρογλου (Φούλαμ - 15,2 εκατομμύρια), Βλαντιμίρ Βάις (Αλ-Ντουχαΐλ - 5,3 εκατομμύρια) και Λιούμπομιρ Φέισα (Μπενφίκα - 4,5 εκατομμύρια), μεταξύ άλλων. Να σημειωθεί επίσης ότι ο σύλλογος είχε παραπάνω έσοδα τη συγκεκριμένη σεζόν και λόγω της πρόκρισης της ομάδας στη φάση των 16 του Τσάμπιονς Λιγκ.

Σύνολο δαπανών: 9,04 εκατομμύρια

Σύνολο εσόδων: 33,62 εκατομμύρια

Απολογισμός: 24,58 εκατομμύρια

Η διοίκηση Μαρινάκη κάνει υπέρβαση της σεζόν 2014/15, δίνοντας 6 εκατομμύρια ευρώ στην Ατλέτικο Μαδρίτης για τον Ρομπέρτο και άλλα πέντε στη Φούλαμ για τον Παϊτίμ Κασάμι. Κι όμως! Ο απολογισμός δείχνει "συν" λόγω των τεράστιων για τα ελληνικά δεδομένα πωλήσεων του Κώστα Μανωλά (τον οποίο ο Ολυμπιακός είχε αποκτήσει ως ελεύθερο!) στην Ρόμα και του Ανδρέα Σάμαρη στην Μπενφίκα!

Σύνολο δαπανών: 25,88 εκατομμύρια

Σύνολο εσόδων: 28,50 εκατομμύρια

Απολογισμός: 2,62 εκατομμύρια

Η επόμενη χρονιά φέρνει μεγάλη "χασούρα" για τη διοίκηση Μαρινάκη καθώς δεν σημειώνεται κάποια μεγάλη πώληση όπως τις προηγούμενες σεζόν, ενώ γίνονται και μαζικές μεταγραφές παικτών όπως ο Μπράουν Ιντέγε (Γουεστ Μπρομ - 5,42 εκατομμύρια) και ο Λούκα Μιλιβόγεβιτς (Αντερλεχτ - 2,3 εκατομμύρια) που επιβαρύνουν το μπάτζετ.

Σύνολο δαπανών: 20,77 εκατομμύρια

Σύνολο εσόδων: 4,88 εκατομμύρια

Απολογισμός: -15,89 εκατομμύρια

Κι επειδή ακριβώς την προηγούμενη χρονιά είχε αυτή τη "χασούρα", τη σεζόν 2016/17 η διοίκηση Μαρινάκη αποφασίζει να βγάλει στη βιτρίνα ότι έχει και δεν έχει, εκμεταλλευόμενη και ορισμένες σπουδαίες εμφανίσεις της ομάδας στο Τσάμπιονς Λιγκ (νίκες απέναντι σε Γιουβέντους και Ατλέτικο Μαδρίτης), με αποτέλεσμα τα έσοδα να εκτοξευθούν στα 50 εκατομμύρια ευρώ! Μόνο από τις πωλήσεις παικτών, έτσι; Σε ότι αφορά τα έξοδα, η διοίκηση ακολουθεί το δρόμο του "σεμνά και ταπεινά", δίνοντας μεταξύ άλλων τρία εκατομμύρια στην Τσέλσι για τον Μάρκο Μάριν και 2,4 στην Τράμπζονσπορ για τον Όσκαρ Καρντοσο.

Σύνολο δαπανών: 12,65 εκατομμύρια

Σύνολο εσόδων: 53,25 εκατομμύρια 

Απολογισμός: 40,60 εκατομμύρια

Η σεζόν 2017/18 ήταν καπώς... περίεργη. Η έλευση του Μπέσνικ Χάσι στον πάγκο των Πειραιωτών και οι πωλήσεις των Παναγιώτη Ρέτσου (Λεβερκούζεν - 17,5 εκατομμύρια ευρώ) και Δημήτρη Σιόβα (Λεγκανές - τρία εκατομμύρια ευρώ) έφεραν την έλευση μιας σειράς παικτών στου Ρέντη κυρίως από το Βέλγιο, με κανονική μεταγραφή. Κανείς δεν έμεινε. Παρ΄όλα αυτά, στο τέλος της σεζόν το ταμείο και πάλι έδειξε "συν".

Σύνολο δαπανών: 19,85 εκατομμύρια

Σύνολο εσόδων: 23,05 εκατομμύρια

Απολογισμός: 3,20 εκατομμύρια

Η ομάδα κάνει μια νέα αρχή με τον Πέδρο Μαρτίνς στον πάγκο της της σεζόν 2018/19 και η διοίκηση στηρίζει τον νέο προπονητή με την απόκτηση παικτών όπως ο Ντανιέλ Ποντένσε (Σπόρτινγκ - επτά εκατομμύρια) και ο Γκιγιέρμε (Ντεπορτίβο Λα Κορούνια - τρία εκατομμύρια). Πωλήσεις παικτών δεν σημειώνονται, ωστόσο ο Ολυμπιακός επιτυγχάνει μια τεράστια πρόκριση επί της Μίλαν στο Γιουρόπα Λιγκ και δημιουργεί τις βάσεις για ακόμα καλύτερα πράγματα στο άμεσο μέλλον.

Σύνολο δαπανών: 17,24 εκατομμύρια

Σύνολο εσόδων: 10,80 εκατομμύρια

Απολογισμός: -6,44 εκατομμύρια

Σχεδόν ένα χρόνο και κάτι μήνες μετά την απόκτησή του, ο Ολυμπιακός αποχωρίζεται τον Ντανιέλ Ποντένσε ύστερα από πρόταση ύψους 19,60 εκατομμυρίων ευρώ από την αγγλική Γουλβς. Πριν αποχωρήσει ωστόσο προλαβαίνει να δείξει το ταλέντο του στη φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ, απέναντι σε αντιπάλους όπως η Τότεναμ. Εκείνη τη χρονιά αποχώρησαν επίσης ο Μπιόρν Ένχελς (Ρεμ - τέσσερα εκατομμύρια ευρώ) και ο Δημήτρης Νικολάου (Έμπολι - τέσσερα εκατομμύρια ευρώ), ενώ δόθηκαν 4,5 εκατομμύρια στην Βιγιαρεάλ για την απόκτηση του Πορτογάλου αμυντικού Ρούμπεν Σεμέδο και άλλα 3,3 εκατομμύρια στην Ροζάριο Σεντράλ για τον Μαξ Λοβέρα. Επίσης εκείνο το καλοκαίρι ήρθαν ως ελεύθεροι στον Ολυμπιακό ο Ματιέ Βαλμπουενά και ο Γιουσέφ Ελ Αραμπί. Μια σεζόν που έμεινε χαραγμένη στη μνήμη των φίλων της ομάδας για την ιστορική πρόκριση στην φάση των 16 του Γιουρόπα Λιγκ, μετά την νίκη επί της Άρσεναλ στο Εμιρέιτς με 1-2 στην παράταση.

Σύνολο δαπανών: 17,66 εκατομμύρια

Σύνολο εσόδων: 28,35 εκατομμύρια

Απολογισμός: 10,69 εκατομμύρια

Τη σεζόν 2020/21, η τακτική "δανεικοί κι ελεύθεροι" συνέχισε να αποδίδει καρπούς για τη διοίκηση Μαρινάκη, καθώς ήρθαν στον Πειραιά χωρίς δέσμευση από άλλες ομάδες οι Σωκράτης Παπασταθόπουλος, Γιαν Εμβιλά, Ραφίνια, Χολέβας, ενώ αποκτήθηκαν ως δανεικοί οι Πορτογάλοι Μπρούμα και Χοσέ Βινάγκρε. Δόθηκαν μικροποσά για την απόκτηση παικτών όπως ο Πέπε (Βιτόρια Γκιμαράες - τρία εκατομύρια) και ο Όλεγκ Ρέαμπτσιουκ (Πάσος Φερέιρα - δύο εκατομμύρια), ενώ αντίθετα πουλήθηκαν μεταξύ άλλων ο Κώστας Τσιμίκας στη Λίβερπουλ έναντι 13 εκατομμυρίων και ο Γκιγιέρμε στην Αλ Σαντ για έξι εκατομμύρια.

Σύνολο δαπανών: 9,20 εκατομμύρια

Σύνολο εσόδων: 23,5 εκατομμύρια

Απολογισμός: 14,3 εκατομμύρια

Οι πωλήσεις παικτών με υπέρογκα ποσά συνεχίζονται. Αυτή τη φορά ήταν η σειρά του Πορτογάλου τερματοφύλακα Χοσέ Σα να ακολουθήσει τον δρόμο του συμπατριώτη του Ντανιέλ Ποντένσε στην αγγλική Γουλβς έναντι οκτώ εκατομμυρίων ευρώ. Παράλληλα συνεχίζεται και η άστοχη μεταγραφή παικτών που δείχνουν ανίκανοι να βοηθήσουν ουσιαστικά τον σύλλογο, όπως ο Χένρι Ονιεκούρου (Μονακό - 4,5 εκατομμύρια ευρώ) και ο Πιερ Κουντέ (Μάιντς - 1,8 εκατομμύρια ευρώ). Χωρίς μεταγραφή έρχονται στην ομάδα ο Γκάρι Ροντρίγκες, ο Τόμας Βάτσλικ και ο Ρόνι Λόπες, ενώ επιστρέφει ως δανεικός ο Κώστας Μανωλάς.

Σύνολο δαπανών: 10,22 εκατομμύρια

Σύνολο εσόδων: 14,70 εκατομμύρια

Απολογισμός: 4,48 εκατομμύρια

Σεζόν 2022/23. Ο Ολυμπιακός βρίσκεται στις πρώτες σελίδες του αθλητικού τύπου σε όλο τον πλανήτη για τις μεταγραφικές του δραστηριότητες, αφού η διοίκηση Μαρινάκη φέρνει μεταξύ άλλων στον Πειραιά τον θρυλικό αριστερό μπακ της Ρεάλ, Μαρσέλο, τον σπουδαίο Κροάτη αμυντικό, Σίμε Βρσάλικο, καθώς και τον Κολομβιανό αστέρα με εμπειρία σε Ρεάλ και Μπάγερν Μονάχου, Χάμες Ροδρίγκες. Τεράστια η προβολή του συλλόγου παγκοσμίως, οι φανέλες γίνονται καπνός από τα ράφια των μπουτίκ. Φυσικά, κανείς από τους τρεις αυτούς αστέρες δεν αποκτάται με κανονική μετεγγραφή (όλοι ελεύθεροι), ενώ μέχρι τον Ιανουάριο του '23, και οι τρεις θα έχουν αποχωρήσει, με την διοίκηση να απαλλάσσεται από τα "παχουλά" τους συμβόλαια. Κανονικές μεταγραφές γίνονται ωστόσο, με την απόκτηση του Πεπ Μπιέλ από την Κοπεγχάγη (έξι εκατομμύρια) και του Αμπουμπακάρ Καμαρά από τον Άρη (πέντε εκατομμύρια), μεταξύ άλλων. Σε ότι αφορά τα έσοδα, η μόνη αξιοσημείωτη πώληση παίκτη ήταν αυτή του "σαματατζή" Ρούμπεν Σεμέδο στην Αλ Ντουχαΐλ έναντι τριών εκατομμυρίων.

Σύνολο δαπανών: 18,50 εκατομμύρια

Σύνολο εσόδων: 9,65 εκατομμύρια

Απολογισμός: -8,85 εκατομμύρια

Η διοίκηση Μαρινάκη εγκαταλείπει το πλάνο απόκτησης παικτών εγνωσμένης αξίας και στρέφεται προς την αναζήτηση ταλέντων με δίψα για διάκριση. Το καλοκαίρι του '23 έρχονται στον Πειραιά μεταξύ άλλων ο Φρανσίσκο Ορτέγκα (Βελέζ - 4,5 εκατομμύρια ευρώ) και ο Σαντιάγκο Έζε (Ουρακάν - τέσσερα εκατομμύρια ευρώ), ενώ αποκτώνται ως ελεύθεροι ο Αγιούμπ Ελ Καμπί, ο Παναγιώτης Ρέτσος, ο Στεφάν Γιόβετιτς και ο Βιθέντε Ιμπόρα. Τον Γενάρη του '24 η διοίκηση, σε μια προσπάθεια να στηρίξει τον νέο τεχνικό Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ, ενισχύει την ομάδα με την απόκτηση του Ζέλσον Μαρτίνς (Σπόρτινγκ - τρία εκατομμύρια) και τους δανεισμούς των Ποντένσε, Κάρμο, Όρτα. Κάπως έτσι, δημιουργείται ένα θαύμα. Η ομάδα καταφέρνει να κατακτήσει το Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ, το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο ελληνικής ομάδας σε συλλογικό επίπεδο, και γράφει ιστορία. Παρ'όλα αυτά, στο τέλος της χρονιάς το ταμείο είναι και πάλι σε θετικό βαθμό, καθώς μπαίνουν χρήματα από τις πωλήσεις των Όλεγκ Ρέαμπτσιουκ (Σπαρτάκ Μόσχας - έξι εκατομμύρια ευρώ), Ινμπεον Χουάνγκ (Ερυθρός Αστέρας - 5,5 εκατομμύρια ευρώ) και Χένρι Ονιεκούρου (Αδάνα Ντεμίσπορ - 3,3 εκατομμύρια ευρώ). Σε αυτά ΔΕΝ προσμετρώνται τα χρήματα που κέρδισε ο σύλλογος από την κατάκτηση του Κόνφερενς Λιγκ.

Σύνολο δαπανών: 17,92 εκατομμύρια

Σύνολο εσόδων: 20,97 εκατομμύρια

Απολογισμός: 3,05 εκατομμύρια

Το καλοκαίρι που ακολούθησε την κατάκτηση του Κόνφερενς Λιγκ, αποχώρησαν από την ομάδα αρκετοί δανεικοί (Όρτα, Κάρμο, Ποντένσε), ενώ άλλοι έφυγαν λόγω της λήξης των συμβολαίων τους (Ιμπόρα, Κίνι). Η διοίκηση δεν έκανε προσπάθεια διατήρησης των παικτών που την οδήγησαν στην κορυφή της Ευρώπης, προτιμώντας την επιλογή παικτών αμφιβόλου ποιότητας και αξίας, όπως οι Κρίστοφερ Βέλντε (Λεχ Πόζναν - 4,5 εκατομμύρια ευρώ) και Λορένζο Πιρόλα (Σαλερνιτάνα - τρία εκατομμύρια). Επίσης, όπως συνηθίζεται, ήρθαν στον Πειραιά και αρκετοί ελεύθεροι, η πλειονότητα των οποίων (Ουίλιαν, Ολιβέιρα) υπέγραψαν με την ομάδα του λιμανιού την τελευταία ώρα των μεταγραφών χωρίς να έχουν άλλες προτάσεις και αποχώρησαν χωρίς να έχουν προσφέρει ιδιαίτερα. Στον χώρο των πωλήσεων δεν υπήρξε ιδιαίτερη κινητικότητα, καθώς δεν έφθασαν προτάσεις για παίκτες των Πειραιωτών.

Σύνολο δαπανών: 14,50 εκατομμύρια

Σύνολο εσόδων: 6,69 εκατομμύρια

Απολογισμός: -7,81 εκατομμύρια

Και φτάσαμε αισίως στη φετινή σεζόν. Όπου ο Ολυμπιακός πραγματοποίησε μόλις τρεις πωλήσεις παικτών, από τις οποίες όμως κατάφερε να εισπράξει 44,30 εκατομμύρια ευρώ! Κι αυτό χάρη κυρίως στην πώληση-ρεκόρ του Μπάμπη Κωστούλα στη Μπράιτον έναντι 35 εκατομμυρίων. Πουλήθηκαν επίσης οι Πεπ Μπιέλ (Σάρλοτ - 3,5 εκατομμύρια) και Κρίστοφερ Βέλντε (Πόρτλαντ - 4,3 εκατομμύρια). Σε ότι αφορά τις προσθήκες, η διοίκηση Μαρινάκη επέλεξε να δώσει οκτώ εκατομμύρια στην Κόμο για τον Γκαμπριέλ Στρεφέτσα, 4,5 εκατομμύρια στην Φορταλέζα για τον Γκουστάβο Μάντσα (και οι δύο αποχώρησαν τον Γενάρη ως δανεικοί) και άλλα τέσσερα στην Βιζέλα για τον Ντιόγο Νασιμέντο. (Να σημειώσουμε ότι το transfermarkt αναφέρει τις αγορές των Αντρέ Λουίς και Κλέιτον Σίλβα από την Ρίο Άβε για το συνολικό ποσό των 11,75 εκατομμυρίων ευρώ, ωστόσο από τη στιγμή που οι δύο ομάδες έχουν τον ίδιο ιδιοκτήτη, δεν θα τις υπολογίσουμε.) 

Σύνολο δαπανών: 22,17 εκατομμύρια

Σύνολο εσόδων: 44,30 εκατομμύρια

Απολογισμός: 22,13 εκατομμύρια

Τελική αποτίμηση

   Κοιτάζοντας την συνολική παρουσία της διοίκησης Μαρινάκη στον Ολυμπιακό, από την πρώτη μέρα έως και σήμερα, βλέπουμε έναν άνθρωπο ο οποίος μπήκε δυναμικά στον σύλλογο, με διάθεση να τον ενισχύσει σοβαρά και να τον δει εκεί που θέλει. Η διάθεση αυτή εξασθένισε με τον καιρό, με αποτέλεσμα να στραφεί σε πιο "ασφαλείς" οικονομικά λύσεις, όπως η απόκτηση ποδοσφαιριστών χωρίς δεσμεύσεις (γνωστοί και ως ελεύθεροι) ή η προσωρινή κάλυψη κενών εντός της ομάδας μέσω των δανεισμών.

   Από την τρίτη χρονιά παρουσίας του στον Πειραιά, ο Βαγγέλης Μαρινάκης έδειξε πως δεν τον ενδιαφέρει η δημιουργία και η εδραίωση μιας ομάδας στο ευρωπαϊκό στεραίωμα, αλλά μια σταθερή ροή εσόδων μέσω της ανάδειξης νέων παικτών στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και η πώλησή τους σε μεγάλες ομάδες του εξωτερικού. Τα τελευταία χρόνια δε, δείχνει και μια τάση αποφυγής σε ότι αφορά τα πεπραγμένα του Ολυμπιακού, ύστερα και από την αγορά της ομάδας της Πρέμιερ Λιγκ, Νότιγχαμ Φόρεστ.

  Να σημειώσουμε τέλος για ακόμη μια φορά πως στους αριθμούς αυτούς ΔΕΝ συνυπολογίζονται τα έσοδα του Ολυμπιακού από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις όπου φέτος για παράδειγμα ήδη έχουν ξεπεράσει τα 40 εκατομμύρια ευρώ ή ακόμα και προηγούμενες χρονιές όπως το 2013/14 έφταναν με ευκολία τα 20 εκατομμύρια. Και για τους λάτρεις των αριθμών, τελικός απολογισμός της εποχής Μαρινάκη ΜΟΝΟ από τις αγοραπωλησίες παικτών είναι τα 72 εκατομμύρια ευρώ.

   Το να ζητήσεις από τα χρήματα αυτά να δοθούν πέντε έως δέκα για την απόκτηση ενός αξιόπιστου κεντρικού αμυντικού δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση υπερβολή.

Η ζωή στην Αυστραλία

   

   Πολύς κόσμος, ειδικά όποτε επιστρέφω στην Αθήνα, μου λέει "καλά, πρέπει να είναι φοβερά εκεί στην Αυστραλία!" ή "για ποιό λόγο να θες να γυρίσεις στην Ελλάδα μωρέ; Τι να κάνεις εδώ;" Αυτό εδώ το κείμενο είναι αφιερωμένο σε όλους εσάς! Για να έχετε κάτι να διαβάσετε την ώρα που θα χωνεύετε τη Χριστουγεννιάτικη γαλοπούλα και για να καταλάβετε γιατί κάποιοι από εμάς που είμαστε εδώ έχουμε απηυδήσει!

   Πολύ όμορφη χώρα η Αυστραλία, δεν αντιλέγω. Για καρτ-ποστάλ, ότι πρέπει! Φυσικές ομορφιές, τεράστια δάση, μοναδικά ζώα και έντομα, φοβερά τοπία... Νομίζω όμως ότι, ειδικά για ανθρώπους σαν κι εμάς, που έχουμε ζήσει και μεγαλώσει στην Ελλάδα (κι όχι τους ντόπιους "Ελληναράδες", που κοιμούνται απ'τις οχτώ για να σηκωθούν στις πέντε!) κάπου εκεί, τα ωραία σταματούν. Γιατί εδώ, η ζωή είναι αλλιώς! Ας ξεκινήσουμε με ένα απλό παράδειγμα...

   Χρονιάρες μέρες κιόλας, λες "να πιω κι ένα ποτηράκι παραπάνω", σωστά; Αμ δε! Το αλκοόλ πωλείται σε απαγορευτικές τιμές (κοντά 20 ευρώ για έξι κουτάκια Heineken, τα πιο "ανεβασμένα" ποτά τύπου ουίσκι και βότκα δεν αγγίζονται), ενώ για να βγεις και να πιείς είναι ακόμα πιο ακριβά. Αυτό το δεύτερο πάντως αν το επιχειρήσεις, θα πρέπει να φροντίσεις από νωρίς, καθώς τα καταστήματα εστίασης δεν έχουν δικαίωμα να πουλήσουν αλκοόλ μετά τη μια το πρωί (ή τα μεσάνυχτα, ανάλογα την περίσταση), με τα περισσότερα να κλείνουν εκείνη την ώρα και να αναγκάζουν τους πελάτες να αποχωρήσουν (πέρα από ορισμένα, στα οποία δεν θες να πας, πρώτον λόγω του συνωστισμού και δεύτερον λόγω της ποιότητας του κόσμου. Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε!) Κι αν σκεφτείς "εντάξει μωρέ, θα πάρω καμιά μπύρα να αράξω σε κανένα παγκάκι", ξανασκέψου το! Η κατανάλωση αλκοόλ σε δημόσιο χώρο θεωρείται ποινικό αδίκημα και τιμωρείται με πρόστιμο.

   Τέλος πάντων, να το αφήσουμε το θέμα αλκόολ. Ωραίος καιρός (καλοκαίρι έχουμε εδώ), μήπως πάμε καμιά παραλία. Καλή ιδέα! Μέχρι τις 7-8 το βράδυ. Μετά, γεια σας! Οι παραλίες το βράδυ δεν είναι προσβάσιμες σε κανέναν και για κανέναν λόγο. Επίσης, το πρωί που θα πάτε και τσουρουφλίζει ο ήλιος, μην διανοηθείτε να βάλετε καμιά ομπρέλα! Ακόμα δεν θεωρείται παράνομο, αλλά την επίπληξη θα σας την κάνουν και στάνταρ κάποιος θα βρεθεί να σας "κράξει" στα social media. Η παραλία εδώ πέρα (ειδικά στο Σύδνεϋ όπου βρίσκομαι εγώ) θεωρείται ιερή και απολαμβάνεται από όλους εξίσου! Δηλαδή δεν μπορεί κάποιος να παίρνει παραπάνω χώρο από άλλους χωρίς επιπτώσεις.

   Α, και μην τυχόν σκεφτείτε να πετάξετε κανένα σκουπίδι κάτω στο πάτωμα! Όχι μόνο στην παραλία, γενικά. Η αστυνομία κάνει διαρκώς περιπολίες και όποιος βρεθεί να βρωμίζει το περιβάλλον τιμωρείται με ένα ωραίο προστιματάκι. Τι, είναι περίοδος διακοπών; Και τι μας νοιάζει εμάς; Επίσης να ξέρετε ότι υπάρχει και σύστημα ανώνυμης πληροφοριοδότησης της αστυνομίας (ή ρουφιανιάς για συντομία), οπότε μη νομίζετε ότι αν το πετάξετε το σκουπιδάκι και δεν σας δει κάποιος αστυνομικός θα τη γλυτώσετε. Όλοι οι γύρω σας σας παρακολουθούν και έχουν τα smartphones ετοιμοπόλεμα!

   Το ίδιο ισχύει φυσικά με το παράνομο παρκάρισμα ή το αγαπημένο σε εμάς τους Έλληνες, διπλοπαρκάρισμα. Στην Αυστραλία δεν υφίσταται. Σου παίρνουν τις πινακίδες, το αμάξι σου, σου κόβουν το δίπλωμα και σου επιβάλλουν και πρόστιμο με συνοπτικές διαδικασίες. Τι; Έψαχνες 45 λεπτά να παρκάρεις; Κι αυτούς τι τους νοιάζει; Υπάρχει διαθέσιμο ωραιότατο παρκινγκ για 10 ευρώ την ώρα σε κάθε περιοχή! Απλά δίνεις το κλειδάκι σου στον - καθόλου ύποπτο - Ινδό, Πακιστανό, Παλαιστίνιο ή ξέρω γω τι είναι το παιδί που είναι υπεύθυνος του χώρου και πας στη δουλειά σου!

   Τι άλλο; Α, ναι! Το τσιγαράκι, που μας αρέσει κιόλας στην Ελλάδα, εδώ το'χουν ξεχάσει! Ένα πακέτο τσιγάρα Marlboro τώρα που κοίταξα έτσι πρόχειρα κάνει γύρω στα 35 ευρώ. Πρόσφατα, η κυβέρνηση κήρυξε πόλεμο και κατά των ηλεκτρονικών τσιγάρων, τα οποία πλέον θεωρούνται παράνομα και πωλούνται μόνο για φαρμακευτικούς λόγους. Να σκεφτείτε ότι εγώ δεν καπνίζω, κι όμως μου'χει λείψει η μυρωδιά του!

   Ούτε να βάζετε μουσικές δυνατά και να φωνάζετε! Εντάξει, μην υπερβάλουμε, σε κοινωνικούς χώρους μια χαρά επιτρέπονται οι συναθροίσεις, ή ακόμα και σπίτι σου βρε αδερφέ αν θέλεις να φωνάξεις πέντε-δέκα άτομα να τα πείτε (καλή τύχη να τους βρεις!), δεν θα σου πει κανένας τίποτα. Μέχρι τις δέκα, άντε έντεκα το βράδυ. Μετά, μπορείς να περιμένεις επισκέψεις από τα μέλη του γειτονικού αστυνομικού τμήματος για επιβολή προστίμου λόγω διατάραξης κοινής ησυχίας. (Όχι ότι κάθεται κανείς σε ξένο σπίτι μέχρι εκείνη την ώρα. Οι Αυστραλοί έχουν εκπαιδευτεί να διαλύονται ησύχως πολύ πριν από τότε. Οι περισσότεροι ξυπνούν από τις πέντε το πρωί για να γυμναστούν, οπότε το να μείνουν ξύπνιοι μέχρι τις έντεκα το βράδυ θεωρείται από εκείνους χάσιμο χρόνου. Και γενικότερα οι Αυστραλοί δεν είναι και οι πιο κοινωνικοί άνθρωποι του κόσμου.)

   Χαρακτηριστικό παράδειγμα των όσων ανέφερα, ανήμερα των Χριστουγέννων περίπου 16.000 άτομα κυρίως νεαρής ηλικίας ή τουρίστες, μην έχοντας τι άλλο να κάνουν, γέμισαν μια τοπική παραλία. Τα μέλη της τοπικής αυτοδιοίκησης τους ψάχνουν έναν-έναν για να τους επιβάλλουν πρόστιμα για κατανάλωση αλκοόλ σε δημόσιο χώρο και μη περισυλλογή απορριμάτων. Το θέμα αναμεταδόθηκε από όλα τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης της χώρας, που χαρακτήρισαν απαράδεκτη την συμπεριφορά τους. Σύμφωνα με επίσημες δηλώσεις μελών της αστυνομίας, υπάρχουν στοιχεία για το ποιοι έκαναν τις παραβάσεις αυτές και θα επιβληθούν οι ανάλογες κυρώσεις σύντομα. Φιλικό περιβάλλον προς τους επισκέπτες, δεν μπορείς να πεις! Τουλάχιστον δεν μπορούν να τους προσάψουν και διατάραξη κοινής ησυχίας καθώς τα παιδιά το διέλυσαν το πάρτι γύρω στις οχτώ με εννιά το βράδυ. Πάλι καλά...

   Εντάξει βρε αδερφέ, λες, θα πάω να γνωρίσω δυό-τρία άτομα να πω καμία μ****ία να περάσει η ώρα! Ναι, πήγαινε. Πρόσεξε όμως τι θα πεις. Οτιδήποτε θεωρηθεί ρατσιστικό, σεξιστικό, ή με οποιοδήποτε τρόπο υποτιμητικό προς τρίτο άτομο (ακόμα κι αν δεν αφορά το άτομο στο οποίο μιλάς) μπορεί να έχει συνέπειες. Από απλό πρόστιμο, μέχρι απώλεια εργασίας, κοινωνικό αποκλεισμό και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.

   Και μιας και μιλάμε για κουβέντες, αν βρεθείς στην Αυστραλία, προς Θεού, μην κάνεις αναρτήσεις στα σόσιαλ μίντια! Και σβήσε όσες έχεις κάνει από το 1998 μέχρι σήμερα! Είχες MySpace; Σβησ'το και αυτό! Γιατί να ξέρεις υπάρχουν εταιρείες πλέον και άνθρωποι που πληρώνονται για να αναζητούν το διαδικτυακό ιστορικό ενός ατόμου (προσεχώς και στην Ελλάδα αυτό), ενώ στο πλαίσιο της νέας νομοθεσίας της αυστραλιανής κυβέρνησης κατά της "ρητορικής μίσους", θα μπορούν να συλλαμβάνονται και να απελαύνονται άμεσα άνθρωποι που κάνουν αναρτήσεις οι οποίες θεωρείται ότι υποκινούν τη βία. Τι; Μπήκε Μουσουλμάνος στο σπίτι σου και πήγε να σε σφάξει; Κατ'αρχάς να ξέρεις στην Αυστραλία δεν κάνουμε κοινωνικούς διαχωρισμούς, εκτός κι αν πρόκειται για λευκούς που ζητούν μείωση της μαζικής μετανάστευσης, τους οποίους χαρακτηρίζουμε με τον όρο "νεοναζιστές". Αυτούς τους απελαύνουμε κιόλας! Δεύτερον, αν σου συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο κι επιζήσεις, μην το αναφέρεις στα σόσιαλ μίντια...

   Ντάξει, μη λέμε ότι θέλουμε όμως, έχει και τα καλά της η Αυστραλία! Αρχικά παρέχει επιδόματα σε όλους, και ειδικότερα σε άπορους μετανάστες από χώρες του τρίτου κόσμου, στους οποίους προσφέρει όλα τα εφόδια ώστε να χτίσουν τη ζωή τους. Επιδόματα, σεμινάρια επιδοτούμενα από το κράτος, δημόσια στέγαση, μείωση στα ιατρικά έξοδα, ακόμα και για τη διασκέδασή τους φροντίζει (εκπτώσεις για σινεμά κλπ). Κι όλα αυτά χάρη στους πανέξυπνους νόμους της κυβέρνησης που επιβάλλουν τεράστιους φόρους στη μεσαία βαθμίδα των μισθωτών και τους κάνουν το βίο... αβίωτο (μέχρι και το 1/3 ενός μισθού μπορεί να κρατηθεί για φόρους προς το κράτος). Μάλλον γι'αυτό έρχεται τόσος κόσμος κάθε χρόνο εδώ πέρα. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του κράτους, ένας μέσος όρος 500.000 ατόμων εισέρχεται κάθε χρόνο στα αστικά κέντρα της Αυστραλίας. Για να μείνουν, όχι για διακοπές. (Μεταξύ μας, αυτό έχει δημιουργήσει αφόρητες πιέσεις στο στεγαστικό σύστημα της χώρας, το εργασιακό, αλλά και τον πληθωρισμό, αλλά αυτό δεν το λέμε προς τα έξω.) Η κυβέρνησή μας τα κάνει όλα σωστά!

   Τι; Αν τους ελέγχουν πριν μπουν στη χώρα; Εμείς έχουμε πλήρη εμπιστοσύνη στην κυβέρνησή μας! Τώρα αν πέρσι δύο Λιβανέζοι έφυγαν από μια γειτονιά του Σύδνεϋ για τη Βηρυττό, σκοτώθηκαν, και θάφτηκαν εκεί με τιμές ηρώων από τη Χεζμπολάχ, ή αν πριν κανα δυο βδομάδες ένας οπαδός του ISIS πήρε εκεί πέρα ένα τουφεκάκι, βγήκε στην πιο γνωστή παραλία της χώρας κι εκτελούσε όποιον έβρισκε μπροστά του επί δέκα λεπτά, αυτά είναι δύο εντελώς τυχαία και ασύνδετα γεγονότα! Και φυσικά εννοείται δεν υπάρχει κανένα ιστορικό Ισλαμιστικής τρομοκρατίας στην Αυστραλία. Μη λέτε τέτοια πράγματα!

   Και να ξέρετε εμπιστευόμαστε απόλυτα τα εγκυρότατα μέσα ενημέρωσης που έχουμε εδώ στην Αυστραλία! Άλλωστε κι εγώ δηλώνω περήφανα πρώην στέλεχός τους. Εκεί μέσα ανδρώθηκα κι έμαθα τις ιστορίες που αξίζει να λέμε στο Αυστραλιανό κοινό και ποιές οφείλουμε να παραλείπουμε (ότι έργο του δημοσιογράφου δηλαδή είναι πλέον και να... αποκρύπτει ειδήσεις!). Ότι ο πραγματικός τους φόβος πηγάζει από την κυριαρχία του Τραμπισμού, του Τεϊτισμού, του Πουτινισμού ή του οποιουδήποτε άλλου επιτυχημένου λευκού άνδρα που δεν συντάσσεται απόλυτα με το ότι κηρύττουν ως ορθό οι τάσεις του φεμινισμού και της πολιτικής ορθότητας. Ο μοναδικός κίνδυνος για κάθε άνθρωπο πηγάζει από τις τάσεις επιβολής και κυριαρχίας των λευκών ανδρών πάνω στους άλλους. Αυτός είναι ο κίνδυνος που οφείλουμε σαν κοινωνία να καταπολεμήσουμε. Τι είπατε; Υπάρχει και ο κίνδυνος των τρομοκρατών της μέσης ανατολής που αφήσαμε να μπει στη χώρα; Αυτά τα λέει μόνο ο Τραμπ! Η κυβέρνηση μας, που βοηθάει τους καημένους τους εμπλεκόμενους στον πόλεμο της Γάζας και τους φέρνει εδώ στα μέρη μας (ας είναι και μέλη της Χαμάς, τι πειράζει;) λέει ότι δεν υφίσταται ζήτημα τρομοκρατίας, πέρα φυσικά από τους λευκούς νεοναζί που απειλούν να διαλύσουν την υπερπολίτιμη κοινωνική μας συνοχή.

   Να σκεφθείτε ότι πέρσι στην Αυστραλία έχασαν τις ζωές τους περίπου 30 γυναίκες από κρούσματα οικογενειακής βίας. Φυσικά οι θύτες ήταν όλοι άνδρες! Αλλά η τρομερή μας κυβέρνηση δεν έμεινε με δεμένα τα χέρια! Εκατομμύρια δολάρια σε κονδύλια επενδύθηκαν για την προστασία των γυναικών από αυτά τα κτήνη. Πλέον η γυναίκα νιώθει μια παραπάνω προστασία στη χώρα, αφού αν θεωρήσει ότι την κοιτάζει περίεργα ένας άνδρας μπορεί να τον βγάλει μια φωτογραφία και να τον καταγγείλει στις αρχές. Αλλά και τα καταστήματα διασκέδασης έχουν λάβει τα μέτρα τους, αφού σε αρκετά από αυτά, αν κάποια κοπέλα πει σε έναν υπεύθυνο ασφαλείας ότι κάποιος άνδρας την έκανε να αισθανθεί άβολα, τον απομακρύνουν άμεσα χωρίς πολλά-πολλά και χωρίς φυσικά να του δώσουν το περιθώριο να βρει κάποια άθλια δικαιολογία (και φυσικά κάτι θα βρει αφού όλοι οι άνδρες είναι γουρούνια!) Βέβαια όλα αυτά και πολλά παραπάνω οδηγούν κάθε χρόνο σχεδόν 3.000 άνδρες σε όλη την Αυστραλία προς την αυτοκτονία, αλλά αυτό δεν γεγονός θεωρείται άξιο συζήτησης εδώ. Λιγότερα γουρούνια, λιγότεροι λευκοί νεοναζιστές, ξέρετε τώρα. Να μιλήσουμε γενικά για τις τάσεις αυτοκτοκίας στη χώρα, π.χ. των γυναικών, των νέων μητέρων, ή των νέων μεταναστών από χώρες της Αφρικής ή της Νότιοανατολικής Ασίας, τότε ναι, υπάρχει πρόβλημα. Αλλά για τον λευκό άνδρα δεν υφίσταται. Τι; Πτώση γεννητικότητας; Μα πού ζείτε; Πλέον υπάρχουν τράπεζες σπέρματος και μπορούν μια χαρά δύο τρανς γυναίκες να μεγαλώσουν σε ένα φυσιολογικό περιβάλλον το δικό τους παιδί.

   Και οι επιχειρήσεις όμως κάνουν το δικό τους κομμάτι για την ενίσχυση της πολυπολιτισμικότητας στην Αυστραλία! Λιγότεροι λευκοί άνδρες, ειδικά σε υψηλά ιστάμενες θέσεις, αλλά και στα χαμηλότερα κλιμάκια, ώστε να υπάρχει μεγαλύτερη ποικιλότητα, μεγαλύτερη παρουσία ανθρώπων από διαφορετικές φυλές ή διαφορετικά φύλα (τι; τα φύλα είναι δύο; μην ξαναπείτε τέτοιο πράγμα σε αυτά τα μέρη!) και η κάθε εταιρεία να χαίρει της εκτίμησης της κοινότητάς μας. Άσχετο αν κανένας πλέον δεν μιλάει σωστά αγγλικά και σου παίρνει τρεις ώρες να συννεννοηθείς σε όποιο κατάστημα και να πας. Αυτό είναι δικό σου θέμα και είσαι και ρατσιστής που το σκέφτηκες! (Επίσης, το αν οι θέσεις αυτές καλύπτονται πλέον με αυστηρό κριτήριο τις ικανότητες των ανθρώπων ή αν παρατηρούνται κρούσματα ρατσισμού κατά των λευκών ανδρών όπως συμβαίνει εδώ και μια δεκαετία στις ΗΠΑ λόγω πολιτικής ορθότητας, αυτό είναι κάτι που δεν θα το μάθουμε ποτέ, γιατί κανείς δεν θα τολμήσει να το ρωτήσει ποτέ.)

   Η ζωή στην Αυστραλία, όπως καταλαβαίνετε, είναι ρόδινη. Ούτε ζούμε υπό τον φόβο κανενός, ούτε τη ζωή μας βαριόμαστε, ούτε στην καθημερινή μας επικοινωνία δυσκολευόμαστε, ούτε περιμένουμε πως και πως πότε θα έρθει η άδειά μας να σηκωθούμε να φύγουμε μπας και θυμηθούμε τι θα πει ζωή. Αυτά τα λένε οι κακεντρεχείς! Και μην ακούσω τίποτα για φασισμούς και ιστορίες, έτσι; Εμείς την κυβέρνηση μας, που σύντομα θα μας χτυπάει την πόρτα να δει αν τυχόν έχουμε γράψει καμιά αταξία στο ιντερνέτ ώστε να μας κατασχέσει τις συσκευές μας για να μας βάλει στον ίσιο δρόμο, την λατρεύουμε!

   Άντε και καλές διακοπές παιδιά! (Γιατί το "Καλά Χριστούγεννα" θεωρείται πολιτικά μη ορθό και το κόβω κι αυτό σε λίγο καιρό να τιμωρείται με πρόστιμο...)

   

    

Ολυμπιακός: Το πρώτο... αίμα ήταν κρύο!

    

   Ο Ολυμπιακός κατάφερε στην παγωμένη Αστάνα να βρεί την πρώτη του νίκη ύστερα από έξι αγωνιστικές στο φετινό Τσάμπιονς Λιγκ, νικώντας την Καϊράτ Αλμάτυ με 0-1 χάρη σε τέρμα του Ζέλσον Μαρτίνς, ωστόσο οι παθογένειες της ομάδας του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ δεν αφήνουν μεγάλη αισιοδοξία για διεκδίκηση της πρόκρισης στην επόμενη φάση.

   Η θερμοκρασία στην Αστάνα, την πρωτεύουσα του Καζακστάν, το βράδυ της Τρίτης, 9 Νοεμβρίου 2025, έφτανε τους -21 βαθμούς Κελσίου. Κάπου τόσο πρέπει να ήταν και η θερμοκρασία του αίματος στις φλέβες του Ζέλσον Μαρτίνς στη φάση του 73ου λεπτού ανάμεσα στην (τυπικά γηπεδούχο) Καϊράτ Αλμάτυ και τον Ολυμπιακό. Οι Πειραιώτες αναζητούσαν απεγνωσμένα ένα γκολ το οποίο όχι μόνο θα τους έβαζε μπροστά στο σκορ, αλλά θα τους κρατούσε και ζωντανούς στη διοργάνωση. Σαν τον ναυαγό που ψάχνει οξυγόνο.

   Οι "ερυθρόλευκοι" ήξεραν πως σοβαρό κίνδυνο από αυτήν την ομάδα δεν θα αντιμετώπιζαν. Αλλά είχαν βρεί κακό μπελά με τον τερματοφύλακά τους, τον 22χρονο Καζάκο Τεμιρλάν Αναρμπέκοβ. Έναν νεαρό που κάνει εμφανίσεις καριέρας στο Τσάμπιονς Λιγκ, γνωρίζοντας πως αυτές μπορούν να αποτελέσουν σκαλοπάτι για το επόμενο βήμα της καριέρας του. Και το ματς με τους Πειραιώτες ήταν άλλη μια παράσταση προς κάθε... ενδιαφερόμενο.

   Η μια φάση διαδεχόταν την άλλη για τοον Ολυμπιακό. Ύστερα από ένα ακόμη "πεταμένο" ημίχρονο (θέμα στο οποίο θα αναφερθούμε παρακάτω), το άγχος άρχισε σιγά-σιγά να κάνει την εμφάνισή του. Ακόμη και ο... πολύς Αγιούμπ Ελ Κααμπί είχε σιγήσει.

  Όλα αυτά μέχρι το 73ο λεπτό, όταν ο Ζέλσον Μάρτινς, ο οποίος πρόσθεσε ακόμη μια φλύαρη εμφάνιση στο ενεργητικό του, εκμεταλλεύτηκε μια υπέροχη κάθετη πάσα του Μεχντί Ταρέμι, μπήκε στην περιοχή από αριστερά και χάρη στην εμπειρία του, πέρασε την μπάλα από την αριστερή γωνία του Αναρμπέκοβ, ο οποίος αφελώς περίμενε παράλληλη σέντρα από τον Πορτογάλο. 

Συνέχεια με στρες και τάσεις αυτοχειρίας!

   Θα περίμενε κανείς ότι το γκολ αυτό θα έλυνε τα πόδια των παικτών του Μεντιλίμπαρ, ωστόσο η συνέχεια ήταν ανάλογη, ίσως και χειρότερη θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος. Οι Πειραιώτες πίεσαν άμεσα για δεύτερο τέρμα, ήθελαν να τελειώσουν το παιχνίδι (ίσως να βελτιώσουν και τον συντελεστή τερμάτων τους, όλα παίζουν ρόλο στο Τσάμπιονς Λιγκ πλέον) αλλά πότε ο Καζάκος κέρβερος, πότε τα δοκάρια, πότε το ίδιο το άγχος, δεν τους άφηναν να βρουν τον στόχο.

   Το αποτέλεσμα ήταν, σε κάθε κατεβασιά της Καϊράτ να επικρατεί πανικός μπροστά στην εστία του Κωνσταντίνου Τζολάκη (που γενικά πάντως πέρασε ένα ήσυχο βράδυ) και τους αμυντικούς του Ολυμπιακού να δίνουν την εντύπωση ότι προσπαθούν να το... φάνε μόνοι τους!

   Λες και δεν υπήρχε ψυχολογική προετοιμασία για το παιχνίδι. Για όσους έχουν παρακολουθήσει τα ματς του Ολυμπιακού στη φετινή διοργάνωση, δινόταν η εντύπωση πως το 0-1 ήταν εύθραυστο, ότι δεν ήταν αρκετό και πως μπορούσε πολύ εύκολα ο αντίπαλος, με μια-δυο ορθολογικές κινήσεις, να βρει την ισοφάριση.

Ολυμπιακός εναντίον... Ολυμπιακού!

   Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει από την αρχή της περιόδου και όχι μόνο στο Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά στα περισσότερα μεγάλα ματς που έχει δώσει η ομάδα του Μεντιλίμπαρ φέτος. Τι να πρωτοθυμηθούμε; Το στραβοπάτημα του Ορτέγκα και την γκάφα ολκής του Μπιανκόν στην Τούμπα; Τον αφελέστατο τρόπο με τον οποίο ήρθε η ισοφάριση από την Αϊντχόφεν; Το "πολύ κουρασμένο φίλε" του Ροντινέι που άφηνε τον Ρέτσο έρμαιο στις ορέξεις των Βινίσιους και Εμπαπέ;

   Ο μεγαλύτερος εχθρός του Ολυμπιακού φέτος δεν είναι ούτε ο ΠΑΟΚ, ούτε η Αϊντχόφεν, ούτε η Λεβερκούζεν, ούτε καν η Ρεάλ! Ο ίδιος ο Ολυμπιακός είναι! Όταν οι παίκτες του είναι τόσο επιρρεπείς στα λάθη, όταν δεν καλύπτουν ο ένας τον άλλον, όταν παίζουν παίκτες που δεν πρέπει να παίζουν ή όταν κάποιοι προτιμούν την ντρίμπλα από την πάσα, λογικό είναι μετά να... τραβάνε τα μαλλιά τους και να μιλούν για χαμένες ευκαιρίες.

   Η νίκη επί της Καϊράτ αλλά και το πρόγραμμα των τελευταίων δύο αγωνιστικών του Τσάμπιονς Λιγκ δίνουν κάποιες ελπίδες πρόκρισης στον Ολυμπιακό, αλλά για να λέμε και του στραβού το δίκιο, βάσει εικόνας και βάσει γενικότερης έως τώρα παρουσίας, δεν το αξίζουν. Δηλαδή δεν είναι ότι θα λείψουν από τη διοργάνωση αν αποκλειστούν νωρίς, όπως π.χ. η Βιγιαρεάλ, η Μπενφίκα, η Αθλέτικ Μπιλμπάο ή η Άιντραχτ Φρανκφούρτης, που είναι και αυτές στις τελευταίες θέσεις.

Στο ίδιο έργο θεατές

   Και το χειρότερο είναι πως δεν φαίνεται να βελτιώνεται καθόλου η κατάσταση. Δηλαδή αυτά τα λάθη που γίνονταν πριν δύο ή και τρεις μήνες εξακολουθούν να συμβαίνουν. Λίγοι παίκτες μέσα στην ομάδα δίνουν αυτή την αίσθηση της σταθερότητας και της σοβαρότητας. Πιρόλα, Έζε, Ελ Καμπί. Εκεί τελειώνει η θλιβερή αυτή λίστα. Ακόμη και ο ίδιος ο προπονητής δεν δίνει καμία αίσθηση ότι μαθαίνει κι εκείνος τους παίκτες του ή ότι ξέρει ποιούς να χρησιμοποιεί ανάλογα την περίσταση.

   Για παράδειγμα, οι Τσικίνιο και Ποντένσε προέρχονταν από τραυματισμούς και δεν ήταν σε θέση να προσφέρουν. Ο Μεντιλίμπαρ όμως έκρινε σωστό να τους δώσει φανέλα βασικού στην Αστάνα, αφήνοντας στον πάγκο τους Στρεφέτσα (που έχει ανέβει ψυχολογικά τον τελευταίο καιρό) και Ταρέμι. Το αποτέλεσμα; Ο Ελ Καμπί κι ο Μαρτίνς να παλεύουν μόνοι τους μπροστά και οι φάσεις να έρχονται με το σταγονόμετρο.

   Για ακόμη μια φορά, ο Ολυμπιακός τη φετινή σεζόν αφήνει το πρώτο ημίχρονο να περάσει ανεκμετάλλευτο. Πιο συγκεκριμένα, στα 20 παιχνίδια που έχει δώσει έως τώρα, η ομάδα του Μεντιλίμπαρ έχει σκοράρει στο πρώτο ημίχρονο 17 φορές (αν αφαιρεθούν οι αγώνες Κυπέλλου απέναντι σε ομάδες τύπου Ελλάς Σύρου ο αριθμός αυτός μειώνεται αυτομάτως στα δέκα). Το δεύτερο ημίχρονο δείχνει να... βολεύει περισσότερο τους "ερυθρόλευκους" φέτος, καθώς σε εκείνη την περίοδο έχουν πετύχει 27 τέρματα, αριθμός αισθητά μεγαλύτερος.

   Οι αριθμοί αυτοί κάτι "μαρτυρούν". Αφενός μεν, δείχνουν ότι ο Ολυμπιακός φέτος διαθέτει την ποιότητα στο ρόστερ του ώστε να έρχονται παίκτες από τον πάγκο και να αλλάζουν την ροή ενός αγώνα. Αφετέρου δε, δείχνουν πως, τις περισσότερες φορές, οι επιλογές του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ είναι λανθασμένες. Και ο Βάσκος, που είναι γνωστός για την σταθερότητα στις επιλογές του, πολύ σπάνια θα το παραδεχθεί αυτό το λάθος. Τα παραδείγματα είναι αρκετά.

Οι εμμονές του Μεντιλίμπαρ που πληγώνουν τον Ολυμπιακό

   Ένα κλασσικό παράδειγμα είναι η επιμονή στου στο ίδιο σύστημα, ανεξαρτήτος αντιπάλου. Κι ας κάνει κακό αυτό στην ομάδα. Αυτό ξέρει, αυτό παίζει. Τρία χαφ; Πού ακούστηκε αυτό; Τρεις στην άμυνα; Ούτε καν!

   Ένα ακόμη παράδειγμα είναι η διατήρηση ορισμένων παικτών στην αρχική ενδεκάδα κι ας μην το αξίζουν βάσει απόδοσης. Π.χ. και οι τυφλοί βλέπουν ότι ο Κοστίνια σε αυτή τη χρονική περίοδο είναι σε καλύτερη φάση από τον Ροντινέι. Ο Βραζιλιάνος βασικός. Ή ότι ο Στρεφέτσα μπορεί χτες όπως είπαμε παραπάνω να ήταν σε καλύτερη κατάσταση από τον Ποντένσε για το ματς με την Καϊράτ. Ο Μεντιλίμπαρ επιλέγει Ποντένσε. Ή ότι αν παίζεις με κλειστές άμυνες είναι πιο ορθολογική επιλογή να πας με δίδυμο Ταρέμι-Ελ Καμπι και να αφήσεις τον λιγότερο τεχνίτη Τσικίνιο στον πάγκο. Τσικίνιο βασικός.

   Όλα αυτά κάνουν κακό και στην ομοιογένεια της ομάδας γιατί μπορεί κάποιοι παίκτες να βλέπουν ότι οι κόποι τους δεν ανταμείβονται ή ότι κάποιοι άλλοι παίρνουν "αβάντες" από τον προπονητή.

   Για όλους αυτούς τους λόγους που αναφέραμε, η νίκη του Ολυμπιακού (πρώτη εκτός έδρας στο Τσάμπιονς Λιγκ μετά από δέκα χρόνια) θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με ιδιαίτερη επιφύλαξη από τους φιλάθλους της ομάδας. Το ματς με την Λεβερκούζεν αντιμετωπίζεται από τον τύπο ως "ο αγώνας της χρονιάς" αλλά με αμυντικούς που τρέμει το φιλοκάρδι τους όταν έρχεται ο αντίπαλος προς την περιοχή, με επιθετικούς που θέλουν 20 ευκαιρίες για ένα γκολ και με προπονητή που παίζει το ίδιο προβλέψιμο σύστημα σε κάθε ματς (όσα φάμε κι όσα βάλουμε), δεν υπάρχει λόγος για άγχος. 

   Ο Ολυμπιακός έχει αποχαιρετήσει για φέτος το Τσαμπιονς Λιγκ "με το κεφάλι ψηλά" και είκοσι γκολ καβάτζα! Και του χρόνου παιδιά!